Η κατάσταση στην ΑΕΛ ολοένα και χειροτερεύει. Η ομάδα δείχνει ανήμπορη να αντιδράσει σε ότι και αν της εμφανιστεί στο γήπεδο. Χωρίς πλάνο, χωρίς επιθετικό προσανατολισμό, χωρίς αυτοματισμούς και η πικρή αλήθεια είναι πως με Πετράκη τα πράγματα ήταν λιγότερο χειρότερα και αυτό δεν το λέμε εμείς αλλά τα αποτελέσματα και τα στατιστικά κάθε αγώνα.
Δεν είναι μάταιο να συγκρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις, είναι ένας τρόπος να δούμε την αλήθεια κατάματα!
Η ΑΕΛ με τον Στέλιο Μαλεζά πλέον στον πάγκο μετράει μόλις μία νίκη και επτά ήττες σε οκτώ παιχνίδια (πρωταθλήματος και Κυπέλλου). Η ομάδα σε αυτά τα παιχνίδια έχει δεχτεί 16 (!!) γκολ και έχει σκοράρει μόλις 5. Αυτό είναι το πιο απλό που μπορούμε να πούμε. Αν θέλετε, να μπούμε και σε πιο.. σύνθετα πράγματα μπορούμε να σας πούμε πως η ΑΕΛ όχι απλά δεν δημιουργεί ευκαιρίες αλλά δεν πατάει καν στην περιοχή του αντιπάλου. Η πάσα προς τα πίσω έχει γίνει "όπλο" του Μαλεζά, αυτοματισμοί δεν έχουν βγει, αβίαστα λάθη συνεχίζουν να υπάρχουν και γενικότερα βλέπουμε μια ΑΕΛ "άοσμη" και "άγευστη".
Φυσικά, αυτά δεν τα λέμε για να ευλογήσουμε τα γένια του προηγούμενου προπονητή που μετά το 2-5 από τον Βόλο ουσιαστικά έθεσε μόνος του τον εαυτό του εκτός ομάδας. Αυτά τα λέμε για καταλάβουμε πως οι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις, κάνουν την χείριστη επιλογή την μία μετά την άλλη και εκτός αυτού είναι εξαφανισμένοι αντί να βγουν μπροστά και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Στην μέση, πάντα ο κόσμος που στήριξε, στηρίζει και θα συνεχίζει να το κάνει την ομάδα και τους παίκτες. Αλλά για πόσο μπορείς να κρατήσεις "ζωντανό" έναν τέτοιο κόσμο; Μία νέα γενιά που δεν έχει ζήσει τις δόξες του παρελθόντος αλλά ακούγοντας τες, επιθυμεί διακαώς να τις απολαύσει. Τα μικρά παιδιά που οι πατεράδες τους προσπαθούν με κάθε τρόπο, κάθε εβδομάδα όπου η ΑΕΛ παρουσιάζει αυτήν την οικτρή εικόνα, να τους πείσουν ότι η ΑΕΛ είναι ιδέα. Δυστυχώς όμως εσείς δεν έχετε ιδέα.
Οι ευθύνες είναι μοιρασμένες, όχι κατά το ήμισυ αλλά είναι. Διοίκηση, τεχνικό επιτελείο αλλά και παίκτες εδώ και καιρό δεν παρουσιάζουν τίποτα! Ως πότε όμως ρε παιδιά; Ως πότε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου