Τα στατιστικά μιλάνε και δείχνουν με τον πιο σκληρό τρόπο την εικόνα στην οποία βρίσκεται η ΑΕΛ. Οι «βυσσινί» αγνοούν τη νίκη από το 0-2 στο Βόλο στα τέλη του Γενάρη και πιο συγκεκριμένα στα play out μετρούν σε 7 παιχνίδια, 4 ήττες και 3 ισοπαλίες. Κανένα παιχνίδι εντός έδρας δεν εκμεταλλεύτηκαν βαθμολογικά με σκοπό αυτήν την στιγμή να βρίσκονται δικαίως στην τελευταία θέση της βαθμολογίας.
Σήμερα ωστόσο είχαμε μία διαφοροποίηση, για πρώτη φορά στα play out η ομάδα έδειξε την εικόνα μιας ομάδας η οποία παλεύει για την νίκη. Επιθετικά ήταν δραστήρια αμυντικά δεν απειλήθηκε ιδιαίτερα αν και δέχτηκε ξανά ένα εύκολο τέρμα και είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Αυτό άλλωστε ζητούσε και ο κόσμος, μία ομάδα η οποία θα παλέψει στον αγωνιστικό χώρο, θα δημιουργήσει, θα προσπαθήσει να σκοράρει και να διεκδικήσει τις νίκες. Αυτό ακριβώς είδαμε σήμερα ωστόσο η νίκη δεν ήρθε και αυτό είναι που πονάει ακόμα περισσότερο διότι ήρθε η προσπάθεια αλλά όχι το αποτέλεσμα.
Εύλογα λοιπόν κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί. Τι μπορείς να περιμένεις από αυτήν την ΑΕΛ; Τι μπορείς να περιμένεις από μία ομάδα η οποία έκανε το καλύτερο της παιχνίδι στα play out αλλά πάλι δεν κέρδισε; Μπορείς να περιμένεις να κάνει το 3/3; Που και αυτό υπο προϋποθέσεις μπορεί να κρατήσει την ομάδα στην κατηγορία. Η απάντηση είναι: χλωμό έως και αδύνατον να συμβεί. Η προσπάθεια για την οποία μιλούσε ο κόσμος όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα έγινε και έγινε σήμερα, αλλά αυτή δεν συνοδεύτηκε με νίκη. Έτσι, και ο κόσμος, τουλάχιστον μια μερίδα, αλλά και η ομάδα, οι ποδοσφαιριστές φαίνεται να έχουν αδειάσει ψυχολογικά.
Είναι βέβαιο πώς η ΑΕΛ θα πάει την Τρίτη (12/05 - 19:00) να παίξει στο Αγρίνιο κόντρα στον Παναιτωλικό διεκδικώντας τη νίκη και την τελευταία ελπίδα, αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή και για κάποιους είναι βαριά και ασήκωτη.
Κλείνοντας, θέλουμε να αναφερθούμε στον υπέροχο αυτο κόσμο, ο οποίος σε βαθμό συγκίνησης αρνείται να παραδώσει τα όπλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου